اختلال مفصل گیجگاهی فک پایین

اختلال مفصل گیجگاهی فک پایین: جدیدترین روش‌های تشخیص و درمان

اختلال مفصل گیجگاهی فکی (Temporomandibular Joint Disorder یا TMD) یکی از مشکلات شایع در ناحیه فک و صورت است که می‌تواند تأثیرات منفی بر کیفیت زندگی فرد داشته باشد. این اختلال به مشکلاتی در عملکرد مفصل گیجگاهی فکی (TMJ) اشاره دارد که مسئول حرکات فک پایین مانند باز و بسته کردن دهان، جویدن و صحبت کردن است. در این مقاله سایت دکتر ندا مکانیک بهترین دندانپزشک اصفهان، به بررسی اختلال مفصل گیجگاهی فک پایین می‌پردازیم.

علل ایجاد اختلال مفصل گیجگاهی فکی

عوامل متعددی می‌توانند منجر به بروز TMD شوند، از جمله:

• دندان‌قروچه و فشردن دندان‌ها: این عادات می‌توانند فشار زیادی بر مفصل گیجگاهی فکی وارد کنند و منجر به درد و التهاب شوند.

• آسیب‌های فیزیکی: ضربه به فک یا ناحیه سر می‌تواند باعث آسیب به مفصل گیجگاهی فکی شود.

• آرتریت: بیماری‌های التهابی مانند آرتریت روماتوئید می‌توانند مفصل گیجگاهی فکی را تحت تأثیر قرار دهند.

• عوامل ژنتیکی و ساختاری: برخی افراد به دلیل ویژگی‌های ژنتیکی یا ناهنجاری‌های ساختاری در فک، مستعد بروز TMD هستند.

علائم اختلال مفصل گیجگاهی فکی

علائم TMD می‌توانند متنوع باشند و شامل موارد زیر شوند:

• درد یا حساسیت در ناحیه فک: این درد ممکن است در یک یا هر دو طرف صورت احساس شود.

• درد در اطراف گوش: درد ممکن است به ناحیه گوش تابش کند و با فعالیت‌هایی مانند جویدن تشدید شود.

• سختی در باز و بسته کردن دهان: برخی افراد ممکن است در باز کردن کامل دهان مشکل داشته باشند.

• صداهای غیرمعمول در فک: شنیدن صداهای کلیک یا ترکیدن هنگام حرکت فک می‌تواند نشانه TMD باشد.

روش‌های تشخیص اختلال مفصل گیجگاهی فکی

برای تشخیص دقیق TMD، پزشکان و دندان‌پزشکان از روش‌های مختلفی استفاده می‌کنند:

• معاینه فیزیکی: پزشک با لمس ناحیه فک و گوش، بررسی حرکات فک و شنیدن صداهای غیرمعمول، به ارزیابی اولیه می‌پردازد.

• تصویربرداری: استفاده از رادیوگرافی، سی‌تی‌اسکن یا ام‌آر‌آی برای بررسی جزئیات ساختاری مفصل و شناسایی مشکلات احتمالی.

• آرتروسکوپی: در برخی موارد، از آرتروسکوپی برای مشاهده مستقیم داخل مفصل و تشخیص مشکلات استفاده می‌شود.

جدیدترین روش‌های درمان اختلال مفصل گیجگاهی فکی

درمان TMD بسته به شدت و علت آن متفاوت است و می‌تواند شامل روش‌های غیرجراحی و جراحی باشد:

1. درمان‌های غیرجراحی

   • دارودرمانی: استفاده از مسکن‌ها، داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی (NSAIDs) و در برخی موارد، داروهای شل‌کننده عضلانی برای کاهش درد و التهاب.

   • فیزیوتراپی: تمرینات مخصوص برای تقویت و کشش عضلات فک، بهبود دامنه حرکتی و کاهش درد مفید هستند.

   • استفاده از اسپلینت یا نایت‌گارد: این وسایل به کاهش فشار روی مفصل کمک می‌کنند و معمولاً در شب استفاده می‌شوند.

   • تکنیک‌های مدیریت استرس: استرس می‌تواند علائم TMD را تشدید کند؛ بنابراین، تکنیک‌های آرام‌سازی مانند مدیتیشن و یوگا مفید هستند.

2. درمان‌های جراحی

   • آرتروسنتز: یک روش کم‌تهاجمی که در آن مایعات داخل مفصل شسته می‌شوند تا التهاب کاهش یابد.

   • آرتروسکوپی مفصل گیجگاهی فکی: با استفاده از یک لوله نازک و دوربین کوچک، مشکلات داخل مفصل بررسی و در صورت لزوم ترمیم می‌شوند.

   • جراحی باز مفصل: در موارد شدید که سایر درمان‌ها مؤثر نبوده‌اند، ممکن است نیاز به جراحی باز برای ترمیم یا تعویض مفصل باشد.

نکات پایانی

اختلال مفصل گیجگاهی فکی می‌تواند تأثیرات جدی بر زندگی روزمره داشته باشد، اما با تشخیص به‌موقع و استفاده از روش‌های درمانی مناسب، می‌توان علائم را کنترل و کیفیت زندگی را بهبود بخشید. مشاوره با متخصصان و پیگیری درمان‌های توصیه‌شده، کلید مدیریت موفق این اختلال است.

صفحه اینستاگرام دکتر ندا مکانیک بهترین دندانپزشک اصفهان

بهترین دندانپزشک اصفهان در دکتر آف

مطالب پیشنهادی برای مطالعه:

نقش کمبود ویتامین D در سلامت دهان

هیپوپلازی مینای دندان در کودکان

ریمو کامپوزیت و جایگزینی با کامپوزیت لب شیشه‌ای